Είμαι μια Awakener Coach, Spirit Chanelling, Clairvoyant, Chakra Master (A.C.T. Art of Chakra Therapy), Reiki Master, S.R.T. Practitioner, Spiritual & Life Coach, ο δρόμος στην εξέλιξη, δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα και η ζωή μου είχε, τα πάνω και τα κάτω της. Όλα αυτά, όμως με έκαναν να είμαι, αυτή που είμαι τώρα.
   Ποια είμαι; Μία γυναίκα, μία μητέρα, μία θεραπεύτρια, που με χαρακτηρίζει η αλήθεια, η όρεξη για δράση, το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός, που ζω την κάθε μου στιγμή, που αγαπώ τη γνώση και την εξέλιξη.
    Στα πρώτα μου βήματα, μέχρι σήμερα, με διακρίνει η ταπεινότητα, γεννήθηκα με ένα χάρισμα και σέβομαι αυτό που μου δόθηκε, δεν ήταν πότε η ανάγκη μου να βρεθώ μπροστά στα φώτα και στη δημόσια προβολή, για το τι έχω προσφέρει στους συνανθρώπους μου, που μέχρι τώρα έχω συναντήσει. Νιώθω ευλογημένη και νοιάζομαι, για όσους συναντώ στο δρόμο μου ή για ό,τι βοήθεια έχω δώσει και την αγάπη που έχω λάβει.
   Η εποχή έχει αλλάξει και είμαι εδώ, για να με γνωρίσετε και εσείς που δεν είχατε την ευκαιρία, να βρεθούν οι δρόμοι μας.

    “Στη ζωή μας συναντάμε αυτούς που χρειάζεται και όσοι είναι
να βρεθούμε αργά ή γρήγορα, θα διασταυρωθούν, οι δρόμοι μας.”

    Είμαι ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, μου αρέσουν απλά πράγματα αν και η απλότητα μερικές φορές φαίνεται περίπλοκη, όταν δεν εργάζομαι, δεν έχω σεμινάριο, δεν γράφω workbooks, συνήθως διαλογίζομαι, γυμνάζομαι, διασκεδάζω, χαλαρώνω σπίτι με την κόρη μου και βέβαια με τον σκύλο μου. Μου αρέσει η καλή παρέα, το σπίτι μου είναι γεμάτο με ανθρώπους που αγαπώ και μου αρέσει να τους φροντίζω, να μαγειρεύω, να συζητάμε, να παίζουμε, να πειραζόμαστε και να ακούγονται τα γέλια μας σ’ όλη τη γειτονιά.

   Μια ματιά στην ιστορία μου, την αλήθεια μου…

   Ας ξεκινήσουμε τυπικά και όμορφα. Είμαι η Ελένη, τρίτη και τελευταία κόρη, στην 5μελη μας οικογένεια, Λαζένη. Γεννήθηκα ένα βράδυ του 1977 στο Μόντρεαλ του Καναδά. Εκεί άρχισαν όλα για μένα. Η ζωή ξεκίνησε. Στα οκτώ μου, πέρασα μια σκληρή δοκιμασία που μου άλλαξε κάτι δεδομένο. Η μητέρα μου διαγνώστηκε, με μία μορφή καρκίνου και της έδωσαν 3 μήνες ζωής. Ήταν μόλις 38. Ο τρόπος που μας ανακοινώθηκε, ήταν σκληρός και απότομος, για όλη την οικογένεια. Ο καθένας στην οικογένεια μας, το αντιμετώπισε με το δικό του τρόπο και διαχειρίστηκε τα δικά του τραύματα. Φύγαμε από τον Καναδά με την προϋπόθεση να πεθάνει στη χώρα της, στην Ελλάδα. Η επιστροφή μας στην Ελλάδα-Αθήνα, ήταν για μένα, μια ακόμα τραυματική εμπειρία, γιατί ήμουν σε μια ηλικία, 9 σχεδόν, όπου ένιωθα ότι όλα γρήγορα αλλάζουν, χωρίς να μπορώ να προσαρμοστώ. Η μητέρα μου, ήταν πολύ δυνατή και μαχήτρια γυναίκα, κατάφερε να ζήσει ως τα 56 της, εγώ τότε, μόλις 26 χρονών. Σε αυτά τα 17 χρόνια, η ζωή μου είχε και άλλες άτυχες στιγμές, μέσα και έξω, από το οικογενειακό μου περιβάλλον.
   Μόλις τελείωσα το λύκειο, πήρα τη ζωή στα χέρια μου, δουλεύοντας και σπουδάζοντας. Δεν ήθελα, να επιβαρύνω οικονομικά την οικογένεια μου. Μου άρεσε να δουλεύω, να νιώθω ανεξάρτητη και βεβαίως να κρύβομαι πίσω από την εργασιομανία μου. Με τόση πίεση που ασκούσα στον εαυτό μου, να καταπιέζω συνεχώς τα συναισθήματα μου και να είμαι δυνατή, για τόσα χρόνια, όπως έλεγε η μαμά μου, για να είμαι προετοιμασμένη, για κάθε ενδεχόμενο, ήταν αναμενόμενο να ξεσπάσει στην υγεία μου. Χρειάστηκε να ζητήσω ιατρική βοήθεια να διαχειριστώ, ένα σοβαρό γαστρεντερολογικό πρόβλημα, όπου στα 20 μου, το πρόβλημα μου επιδεινώθηκε και έπαθα γαστρορραγία, η διατροφή μου εκείνο το διάστημα, ήταν άνω κάτω και γυμναζόμουν αρκετά, πίεζα πολύ τον εαυτό μου. Οι προσωπικές μου σχέσεις, μέχρι εκείνο το διάστημα ήταν αρκετά πιεστικές και βίωνα ψυχολογική κακοποίηση, την οποία δεν αντιλαμβανόμουνα, λόγω ηλικίας. Σιγά σιγά άρχισε να αποκαλύπτεται, ένα ακόμα κρυφό μου σημείο, ο θυμός. Εκεί άρχισαν όλα. Ζήτησα βοήθεια, να διαχειριστώ όλα όσα καταπίεζα μέσα μου και όσα έκρυβα πίσω από τις πολλές ώρες δουλειάς.
   Ανακάλυψα, μέσα από τη θεραπεία που ταίριαζε σε μένα, την εναλλακτική θεραπεία, όπως την ονομάζουν, η ψυχολογία δεν με βοήθησε, απλά, γιατί δεν μου ταίριαζε, ο καθένας χρειάζεται, να διαλέγει τη θεραπεία, που του ταιριάζει. Σε εμένα ταίριαξε, η εξισορρόπηση των τσάκρα, βρήκα σε αυτή τη διαδικασία, ότι χρειαζόταν να δουλέψω εγώ, με τη θεραπεία μου, είχε καθοδήγηση, δε ένιωθα ότι έβγαζα κάπου τα εσώψυχα μου, αλλά ανακάλυπτα την αλήθεια μου, αντιλαμβανόμουν γρήγορα, τι μου είχε συμβεί, είμαι ευγνώμων.

    “Εκεί ανακάλυψα τις ιδιαιτερότητες μου: Είχα ένα δώρο εκ
γενετής. Την επικοινωνία, ήμουν ενδιάμεσος. Ένα μέρος αυτής
της κρυφής οργής, ήταν και το χάρισμα μου, που έκρυβα και
καταπίεζα, λέγοντας ότι έτυχε να γνωρίζω κάποια πράγματα,
γιατί έχω πιο γρήγορη αντίληψη. Ίσως, αυτή την ιστορία να τη
διαβάσετε προσεχώς σε βιβλίο, ίσως έτσι κάποιοι από εσάς να
ανακαλύψετε τα δικά σας δώρα.”

   
   Όλοι έχουμε χαρίσματα, που μας βολεύει να τα κρύβουμε, να τα αρνούμαστε ή να τα βγάζουμε στη δουλειά μας, έτσι ώστε να μην τα καταλαβαίνουμε ως χαρίσματα.
   Ήξερα ότι υπήρχε ένα δώρο για μένα, σε αυτή τη ζωή. Ήμουν διορατική, άργησα να το αποδεχτώ και συνεχώς αναρωτιόμουν γιατί μου συνέβη; Η συνειδητοποίηση ήρθε λίγο απότομα, ακριβώς τη στιγμή που κατέληξε, η μητέρα μου.
   Ήταν μια δύσκολη περίοδος για μένα, αναρωτιόμουν, τι ήταν αυτό που μου συμβαίνει, εκτός από τη θλίψη και το πένθος, μέσα μου περνούσα μια αναγέννηση, προσπαθούσα να διαχειριστώ όσα μου συμβαίνανε, ένιωθα ότι τώρα όλα μέσα μου, έβγαζαν νόημα, όσα από πολλή μικρή ηλικία δεν καταλάβαινα, τώρα ήξερα ότι ένιωθα, έβλεπα, γνώριζα, διαισθανόμουν, πράγματα που δεν ήταν αντιληπτά σε άλλους και την ίδια στιγμή, αρνιόμουν ότι ήταν αλήθεια. Αποφάσισα ότι χρειάζεται να μάθω, να βρω απαντήσεις, παρακολούθησα πολλά σεμινάρια να βρω τον εαυτό μου και να γνωρίσω εμένα καλύτερα, στάθηκα τυχερή για τους δασκάλους που συνάντησα, με τη βοήθεια αυτών των καταπληκτικών ανθρώπων, που βρέθηκαν στο δικό μου μονοπάτι κατάφερα να ανακαλύψω μια άλλη πλευρά που ξεδιπλωνόταν σιγά σιγά σαν να βγάζω από πάνω μου το περιτύλιγμα, ένιωθα επιτέλους απελευθέρωση.
   Στην αρχή, δεν ήταν εύκολο για μένα, συναντούσα ανθρώπους και υπήρχε μια σύνδεση αυτόματη, με το πεδίο τους, γνώριζα τις εκδοχές τους, τις σκέψεις τους, τους φόβους τους, τις επιλογές τους, τις αλήθειες και τα ψέματα τους.
   Στην πρώτη μου αυτή φάση, αναρωτιόμουν γιατί ο κόσμος ψεύδεται. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Σιωπούσα. Αργότερα κατάλαβα ότι έχουν δικαίωμα να κρύβουν πράγματα ή ακόμα χειρότερα, ανακάλυπτα ότι δεν γνώριζαν την αλήθεια τους.

    “Όταν αποκάλυπτα σε κάποιους ότι γνώριζα, δεν δεχόντουσαν, τη
διαφορετικότητα μου. Βίωσα ένα διαφορετικό, είδος Bullying.
Έδειξα όμως, πολύ κατανόηση, χωρίς να κρίνω τη συμπεριφορά
τους. Υπήρχαν, βέβαια και άλλοι που με πλησίασαν, μόνο και
μόνο επειδή γνώριζα.”

   
    Δεν ήμουν ένα κλασικό μέντιουμ, να λέω τη μοίρα τους. Έβλεπα ότι το μέλλον είχε επιλογές, εκδοχές που άλλαζε, αναλόγως με την εξέλιξη τους. Ήξερα ότι κάποια σημεία είναι κοινά, στις εκδοχές τους, κάποια σημεία, έπαιρναν εξέλιξη. Ίσως είναι η πρώτη φορά, που δίνω τέτοια, έστω και περιληπτική, ανάλυση στο θέμα που είχα με το άμεσο περιβάλλον μου. Όμως δεν σταμάτησα. Είχα κάτι που δεν το ζήτησα, δεν το έψαξα, δεν το εκπαιδεύτηκα. Αναζήτησα στα 26 μου πανεπιστήμιο στο εξωτερικό, όμως πέρασα σε πιο ερευνητικό στάδιο και όχι στην εκπαίδευση. Η απάντηση ήταν: «Δεν μπορούμε να σε μάθουμε κάτι που ήδη κάνεις. Είσαι έμφυτο ταλέντο, χαρισματικό». Τότε πήρα την απόφαση, από το να μου γίνεται η κλασική ερώτηση: «Τι βλέπεις σε μένα; Ξέρεις τώρα τι σκέφτομαι;» Ή να προσπαθούν να μου κάνουν ερωτήσεις παγίδα, για να δουν αν γνωρίζω, άρχισα να κρύβω, για λίγο, αυτό που ήμουν, για να προστατεύσω τον εαυτό μου.
   Επαγγελματικά, μέχρι και εκείνο το διάστημα, είχα εργαστεί ως βοηθός λογιστή, σε τουριστικό γραφείο σε θέση υπευθύνου πωλήσεων, δημόσιες σχέσεις, είπαμε εργασιομανία και multitask υπάλληλος. Η ζωή μου στο νησί, όπου ζούσα πλέον, με βοήθησε να αποκτήσω μεγαλύτερη εμπειρία, σε τουριστικές, ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, ενώ παράλληλα δούλευα, ως Intuitive Coach.
   Η ζωή, μού επιφύλασσε ένα ακόμα μεγαλύτερο δώρο: Την μητρότητα. Έγινα μαμά, τι υπέροχο συναίσθημα, πόση αγάπη και πόσα έμαθα από αυτό το παιδί. Η κόρη μου, είναι ο κόσμος μου όλος, με έμαθε να αγαπώ , να ζω, να έχω πιστή και υπομονή, πόσα μου έμαθε, αυτή η μικρή δασκάλα για την ζωή.

    “Κατά την διάρκεια του γάμου μου, ίδρυσα μια επιχείρηση
εμπορίας ενδυμάτων, με επιτυχία, αν και ξεκίνησε σε δύσκολη
περίοδος, ήρθε η οικονομική κρίση, σε εμένα ήρθε κρίση
οικογενειακή, έτσι μαζί με το διαζύγιο μου, ήρθε και η χρεωκοπία.”

   
    Το διαζύγιο, ήταν μεγάλο μάθημα στη ζωή μου, συμβαίνει συχνά, για απλούς ή σοβαρούς λογούς, μην σκεφτείτε κάτι περίεργο, πολλά ακουστήκαν, ειπωθήκαν, η αλήθεια είναι ότι και αυτό, θα ήταν ένα ακόμα ωραίο βιβλίο δράσεις και περιπέτειας, έχω αρκετό χιούμορ και αυτό με έχει βοηθήσει αρκετά να αυτοσαρκάζω, τις καταστάσεις μου, υπήρχε ένα παιδί, με ενδιέφερε μόνο η ψυχική ηρεμία της κόρης μου και η δική μου, να έρθει ισορροπία ανάμεσά μας σαν γονείς και οικογένεια. Είσαι οικογένεια, με τον άνθρωπο που έχεις παιδί, εμείς τα καταφέραμε, ο καθένας στο χρόνο που χρειαζόταν, να καταλάβει ότι ένα παιδί, χρειάζεται και τους δυο γονείς διπλά του και βασικός σκοπός μου, είναι όσο ζω, να μην αποτύχω ως μητέρα και να σταθώ διπλά στην κόρη.
   Συνειδητοποιούσα, ότι κρυβόμουν στη βολή μου, όσο συνέχιζα, να εργάζομαι σε δυο δουλειές και δεν ήταν, ο πραγματικός μου, ρόλος και σκοπός. Αγαπάω τον άνθρωπο, την αλήθεια και την εξέλιξη, τη διαχείριση των περιστάσεων και έκανα το μεγάλο βήμα. Έφυγα από το νησί όπου ζούσα και επέστρεψα στην Αθήνα, να κάνω μια καινούρια αρχή. Όλοι θεωρούσαν ότι τρελάθηκα, που άφησα τα πάντα πίσω. Με μια βαλίτσα στο χέρι, γεμάτη δύναμη και αναμνήσεις και την κόρη μου, ξεκίνησα το δρόμο της αλλαγής και της εξέλιξης, πάλεψα με όλες τις δυσκολίες, να βρεθώ στο δρόμο μου, στον σκοπό μου. Με πολύ πίστη αφέθηκα στο σχέδιο, που ήταν για μένα. Όλα φαίνονταν βουνό. Ήμουν μόνη. Ήρεμη και δυνατή, όμως. Η ζωή μού έδωσε φίλους, που με στήριξαν και δημιούργησα μια οικογένεια, φιλική και επαγγελματική, συνεργαστήκαμε και πίστεψαν στο έργο αυτό της προσφοράς και της αλληλεγγύης. Παράλληλα, σε όλο αυτό το διάστημα, είχα ήδη τελειώσει τις σπουδές μου, στις εναλλακτικές θεραπείες και στο Life Coaching, άρχισα να εργάζομαι, να συνεργάζομαι και να βοηθάω όσους έρχονταν στο δρόμο μου.

    “Ένιωθα γεμάτη από αγάπη, ευγνωμοσύνη και πίστη ότι όλοι όσοι
θέλουν, μπορούν να αλλάξουν, όσα συμβαίνουν στη ζωή τους.
Η διορατικότητα μου, με βοήθησε να ακολουθώ την πληροφορία.
Ήμουν όρθια στα πόδια μου. Ένιωθα δέος και ταπεινότητα, για
ό,τι μπορούσα να προσφέρω. Η εμπειρία μου, η γνώση, τα
γεγονότα που είχαν συμβεί, μέχρι να βρω την ισορροπία μου,
ένιωσα δυνατή, άντεξα την κρίση, την επιβίωση, να είμαι μητέρα
και να μην ξεχνώ ότι είμαι γυναίκα, να είναι η κόρη μου
ισορροπημένη, υγιής, να έχει όσα χρειάζεται και να έχει καλές
σχέσεις με τον πατέρα της.”

   Η ζωή παίζει πολλά παιχνίδια, άνθρωποι έρχονται, φεύγουν, αποχωρούν ή πεθαίνουν, από τη ζωή σου, έτσι και στη δική μου ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν ένα περίεργο κομμάτι, άνθρωποι μπήκαν στη ζωή μου και δημιούργησα ισχυρές φιλίες, κάποιοι έφυγαν, γιατί ίσως δεν μπορούσαν γύρω μου, είχα αλλάξει, τον τρόπο που σκεφτόμουν και το πως λειτουργούσα, οι προτεραιότητες μου ήταν και είναι η κόρη μου και η δουλειά μου, δεν άρεσε πάντα αυτό, αλλά είναι η αλήθεια μου, όταν βιώνεις θανάτους πολύ νωρίς στη ζωή σου, και σημαντικοί άνθρωποι που αγάπησες, πεθαίνουν, είτε από ασθένειες, ατυχήματα ή από τραγικά γεγονότα, τότε οι συναισθηματικοί μηχανισμοί, που δημιουργούνται μέσα σου δεν είναι εύκολα κατανοητοί, από τους άλλους γύρω σου. Οι αντιδράσεις σου, σε γεγονότα δεν είναι ίδιοι με των άλλων.    Η ζωή και ο θάνατος, είναι μαθήματα, που το καθένα με ξεχωριστό τρόπο και λόγο, σε κάνει να λειτουργείς πιο απλά, να μην δίνεις και τόση μεγάλη σημασία, σε μικρά καθημερινά γεγονότα ή προβλήματα. Εστιάζεις στο απλό, ότι είσαι εδώ, ανασαίνεις και είσαι καλά, μπορείς να προχωράς χωρίς να στέκεσαι σε τοξικά συναισθήματα, καταστάσεις ή ανθρώπους. Απλά προχωράς.

    “Κάθε πρόβλημα, έχει λύση στο χρόνο του. Εσύ χρειάζεται, απλά
να ζεις. Αν, όπως, λένε κάποιοι «μα αγαπάς; πως να
προχωρήσεις;, αν αγαπάς;» Συγχωρείς είτε εσένα ή τον άλλον
και προχωράς. Αν έχεις δυσκολίες, παίρνεις ανάσα και βρίσκεις
λύσεις. Αν είσαι σε αδιέξοδο, τότε δεν θέτεις σωστά το πρόβλημα,
για αυτό δεν βρίσκεις λύση.”

   Κάθε παράγραφος αυτού του βιογραφικού, είναι και ένα κεφάλαιο. Δεν κρύβω, όσα μου συνέβησαν. Δεν κρύβω, τι έμαθα από όσα χρειαζόταν, να περάσω. Η ζωή για μένα ήταν σκληρή, από πολύ μικρή ηλικία. Όμως δημιούργησε έναν άνθρωπο, δυνατό, έτοιμο να δράσει, να πηγαίνει με τη ροή, να αγαπά, να σέβεται τον συνάνθρωπο του, να ζει, να μην εκμεταλλεύομαι το χάρισμα μου, αλλά να το έχω προσαρμόσει στη δουλειά μου, γιατί είναι κομμάτι του εαυτού μου..

    “Δεν θα απολογηθώ, γιατί έχω χάρισμα. Μου δόθηκε και το δίνω
με τον πιο ταπεινό, αθόρυβο τρόπο. Αποδέχομαι, ότι είμαι μια
πηγή πληροφορίας, είναι για μένα προσαρμοσμένο, στο δρόμο
μου και στη ζωή μου.”

   Το αναφέρω αυτό, γιατί δεν κρύφτηκα, επειδή φοβόμουν. Έκρυβα την αλήθεια, για να μην στέκεται ο άνθρωπος, στο χάρισμα μου, αλλά να στέκεται στη δική του εξέλιξη και καλυτέρευση της ζωής του. Να είναι ισορροπημένος.
   Σήμερα λοιπόν είμαι εδώ, αυτά έγιναν, πριν πολλά χρόνια. Τώρα βρίσκομαι εδώ με όλη μου την αλήθεια, ως Θεραπεύτρια, Mentor, Coach και έχω βοηθήσει πολλούς ανθρώπους στο δρόμο τους. Έχοντας δημιουργήσει φιλίες και ομάδες, προχωράμε προσπαθώντας ταπεινά να βρίσκομαι πάντα διπλά σας.